1972
2 maja – Krzysztof Baranowski i Kazimierz „Kuba” Jaworski wypłynęli na Polonezie ze Szczecina do Plymouth.
17 czerwca (12:00 GMT) – Plymouth (Wlk. Bryt.): start do transatlantyckich regat samotnych żeglarzy OSTAR.
17 lipca (23:55 czasu lokalnego) / 18 lipca (03:55 GMT) – Polonez na mecie regat w Newport (RI, USA).
Regaty rozpoczęło 55, a ukończyło 43 żeglarzy. Krzysztof Baranowski na Polonezie zajął 12. miejsce w klasyfikacji generalnej (overall), 8. miejsce w klasie (jednokadłubowce) i 17. miejsce po przelicznikach (corrected).
Płynął 30 dób, 16 godzin i 55 minut. Wg czasu lokalnego był na mecie (linia od latarni morskiej Brenton Reef Light do boi R2 w Narragansett Bay) 17 lipca o 23:55.
6 sierpnia – wyjście z Newport na Ocean Atlantycki.
13-29 października – postój w Kapsztadzie (RPA).
29 października – wyjście z Kapsztadu na Ocean Indyjski.
21 grudnia 1972 – 10 stycznia 1973 – postój w Hobart (Tasmania, Australia): reperacja samosteru, zwiększenie balastu, zdjęcie bezanmasztu zniszczonego przez fale Oceanu Indyjskiego (bezan został postawiony ponownie w Plymouth).
1973
10 stycznia – wyjście z Hobart na Pacyfik
23 lutego, 12:20 GMT – trawers przylądka Horn
27 lutego – 14 marca – postój w Stanley (Falklandy; Wlk. Bryt.)
11 kwietnia, 23:00 GMT – zamknięcie pętli wokółziemskiej (7°20′S 24°55′W)
25 maja – zakończenie samotnego rejsu w Plymouth (Wlk. Bryt.)
22 czerwca – wejście do Świnoujścia
24 czerwca – wejście do Szczecina (Dni Morza)
Dystans: 35.424 Mm
Czas całego rejsu (Szczecin – Szczecin; 2 maja 1972 – 24 czerwca 1973): 1 rok, 1 miesiąc i 23 doby = 13 miesięcy i 23 doby = 59 tygodni i 6 dób = 419 dób
Czasy na odcinkach przepłyniętych samotnie (Plymouth – Plymouth; 17 czerwca 1972 – 25 maja 1973; (z uwzględnieniem postojów): 11 miesięcy i 9 dób = 49 tygodni = 343 doby
Średnia 130 Mm dziennie na odcinku 272-dniowym uplasowała Krzysztofa Baranowskiego w światowej czołówce pod względem prędkości żeglugi na jachtach jednokadłubowych.
Przez wiele lat Polonez miał najlepszy czas przejścia Południowego Pacyfiku od Tasmanii do Przylądka Horn – 45 dni.
Krzysztof Baranowski był drugim – po Leonidzie Telidze – Polakiem, który samotnie opłynął kulę ziemską. Był pierwszym Polakiem i dziesiątym[1] żeglarzem w historii światowego żeglarstwa, który dokonał tego samotnie, płynąc wokół trzech przylądków[2] (Agulhas, Leeuwin i Horn).
Dane za:
Robak, Kazimierz. Żeglarskie 'kto jest kim’: Krzysztof Baranowski.
Warszawa : Megas, 2018; ISBN 978-83-926091-3-1
[1] Tu zaczynają się kwestie kontrowersyjne.
Pierwszym znanym nowożytnym żeglarzem, który samotnie opłynął świat, był Joshua Slocum (USA; s/y Spray; 1895-04-24 – 1898-06-27). Jednak z Atlantyku na Pacyfik przepłynął on Cieśniną Magellana, a Australię opłynął od północy, nie jest więc uwzględniany w kategorii „wokół trzech przylądków”.
Od tego czasu wokół trzech przylądków samotnie opłynęło Ziemię dziewięciu żeglarzy:
Vito Dumas (Argentyna) – 1942-06-27 – 1943-08-07, s/y LEHG II;
Bill Nance (Australia) – 1962-09-13 – 1965-01-22, s/y Cardinal Vertue;
Francis Chichester (Wlk. Bryt.) – 1966-08-27 – 1967-05-28, s/y Gypsy Moth IV;
Alec Rose (Wlk. Bryt.) – 1967-07-16 – 1968-07-04, s/y Lively Lady;
Robin Knox-Johnston (Wlk. Bryt.) – 1968-06-14 – 1969-04-22, s/y Suhaili;
Bernard Moitessier (Francja) – 1968-08-22 – 1969-03-18, s/y Joshua;
Nigel Tetley (Wlk. Bryt.) – 1968-06-01 – 1969-04-22, s/y Victress;
Chay Blyth (Wlk. Bryt.) – 1970-10-18 – 1971-08-06, s/y British Steel;
Bill King (Wlk. Bryt.) – 1970-09 12– 1973-05-23, s/y Galway Blazer II.
Tak wyglądała sytuacja, gdy Krzysztof Baranowski zakończył 25 maja 1973 r. w Plymouth samotny rejs na Polonezie.
Jednak w roku 1988 Międzynarodowy Związek Żeglarski (ISAF, International Sailing Federation, dziś: World Sailing) upoważnił WSSRC (World Sailing Speed Record Council), wcześniej zajmujący się jedynie rekordami prędkości, do weryfikowania rezultatów regat morskich. Uściślono definicję opłynięcia naszego globu: przekroczenie wszystkich południków i równika oraz pokonaniu dystansu co najmniej 21 600 Mm (obwód Ziemi po równiku), jacht musi przeciąć swój „ślad”, czyli zamknąć Wielką Pętlę.
Nowe reguły wyznaczono, by określać sytuacje w przyszłości, a nie po to, by zmieniać historię. Gdyby bowiem współczesne definicje ściśle stosować do pionierskich wyczynów, należałoby wykreślić z listy Vito Dumasa, co byłoby kompletnym nonsensem!
Nigel Tetley, który płynął samotnie non stop wokół trzech przylądków, okrążył Ziemię (bo zamknął Pętlę 22 kwietnia 1969), nie dopłynął do portu wyjścia: miesiąc po zamknięciu Wielkiego Kręgu (21 maja) jego trimaran s/y Victress zatonął mn. w. 1200 Mm od Plymouth (żeglarz uratował się na tratwie) – ten fakt daje niektórym ortodoksyjnym historykom do uznana rejsu za niedokończony i pomijanie go w tabelach (ciekawe, że nikt nie ma takich wątpliwości co do Bernarda Moitessiera).
Andrzej Lepiarczyk, samotny żeglarz z wokółziemskim stażem, z którym konsultowałem te rozważania, napisał:
„Gdy Krzysztof Baranowski płynął na Polonezie, ścisłe reguły tego szaleństwa nie istniały. Być może dlatego na pytanie, które zajmuje miejsce, Krzysztof odpowiedział mi, że… nie jest pewny.
Istotnie. Ortodoksi, stosując ściśle współczesne definicje do 'precyzyjnej’ analizy historii bez spisanych reguł, mogą argumentować, że Baranowski był ósmy, a liberałowie – że dziesiąty. Co więcej: wielu uważa, że Cieśnina Magellana jest trudniejsza i bardziej wymagająca niż Horn, więc Slocum powinien być na każdej liście.”.
[2] Trasa ta zwana jest również „wokół pięciu przylądków”: Dobrej Nadziei (Cape of Good Hope, Afryka), Leeuwin (Zach. Australia), Przylądek Południowo-Wschodni (South East Cape, Tasmania), Przylądek Południowo-Zachodni (South West Cape, wyspa Stewart, N. Zelandia), Horn (Am. Płd.).