45 lat temu „Pogoria,” dowodzona przez Krzysztofa Baranowskiego, wracała z rejsu antarktycznego. 10 kwietnia 1981 r. wpływała w kanał La Manche i z niego na Morze Północne, biorąc kurs na Hamburg.
To wywiad – rzeka, który Snyder etapami prowadził z umierającym Judtem tak, by ocalić jak najwięcej z jego cennych przemyśleń, doświadczeń, spojrzeń. Jest historią dwudziestowiecznych idei Europy i Stanów Zjednoczonych.
Obserwuję to, co tworzy, od dawna. Z uwagą i niecierpliwością, bo niemal każda jej praca przynosi niepokój i zaskoczenie.
Czy Gdańsk w latach 60. ubiegłego wieku mógł stać się – ze względu na swoją niezwykłość jako „miasta od nowa”, miasta portowego, stoczniowego i granicznego, rozumianego też jako „okno na świat” – ośrodkiem przemysłu filmowego?
Wydawnictwo Literackie sięgnęło po publikowane w różnych miejscach felietony Szczepana Twardocha z lat 2016-2020. Podkreślenie okresu jest istotne, gdyż był to czas rządów tak zwanej zjednoczonej prawicy oraz prezydenta będącego produktem tego obozu politycznego, ale także początków epidemii covid.
Ta książka, to długo spisywany reportaż, ciąg wielu wywiadów przeprowadzanych przez Autorkę na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych z kobietami wspominającymi swój udział w wielkiej wojnie ojczyźnianej 1941-1945.
– Dobrze. Jebać. Podpiszę – powiedziałeś wtedy, tak po prostu. To nie tak, że nie zdawałeś sobie sprawy z tego, jaką wagę mają twoje słowa, po prostu twoje życie było garścią popiołu, którą nie żal rozsypać na wietrze, jeśli ktoś prosi.
W naszej bibliotece odbyły się wyjątkowe warsztaty prowadzone przez Panią Izabellę Kłossowską: zajęcia z elementami arteterapii, inspirowane książką „Co za kot!”. To było niezwykłe spotkanie z literaturą, emocjami i sztuką! Dzieci wspólnie zanurzyły się w opowieść o nietypowym kocie – pełnym uczuć, marzeń i pytań. Za pomocą słowa i malowania mogły wyrazić siebie, swoje myśli i […]
Zapisy rozmów telefonicznych Autora w okresie dwóch kryzysów: wojny Jom Kippur (1973) oraz ewakuacji Amerykanów i ich wietnamskich sojuszników z Sajgonu (1975).
Dwa zbiory – jak zwykle – krótkich i czasem dość chropowatych w czytaniu tekstów, z których ten pierwszy był podobno Autorowi szczególnie bliski. Oba Borges uważał za swoje najlepsze i najważniejsze książki. Mamy tu wreszcie okazję pokosztować erudycji Pisarza oraz jego rozlicznych inspiracji zaczerpniętych z mnogich lektur przeróżnych twórców, z różnych epok i kultur.