Autorska płyta Mirosława Peszkowskiego, którą dostałem – wraz z dedykacją – od niego i jego żony Anny, jest darem królewskim.
Kazimierz Robak: Królewski dar.
Kategoria: Książki, filmy, etc.
Kot Kazimierz
(recenzja słowno-muzyczna)
Trudno, raz się żyje. Pochwalę się. Bo takiej recenzji, jaką dostałem ostatnio, nie ma nikt.
Zenon Szostak: A między nimi ocean.
Proszę Państwa! Szczecin: wielka wystawa, dużo obrazów, obszerne wnętrza Filharmonii. Filharmonia: nowoczesna, jasna – na zewnątrz i wewnątrz, architektoniczna ikona Szczecina. Obrazy: kolorowe, feeria barw z elementami amazońskiej dżungli i motywami przywołującymi rysunki naskalne z prehistorii. To Mariola Landowska. Vando Figueiredo? U niego podobnie, tyle że chyba bardziej kojarzy się z wpływami murali południowoamerykańskich miast, […]
Czytajcie Zeszyty Żeglarskie !
W 58 numerze Zeszytów Żeglarskich (nr 58e) m.in.:
Giovanni Coppola: Karina
Karina Wilhelmi (23 listopada 1965 – 9 lipca 2021) urodziła się w Poznaniu, gdzie mieszkała do swojej przedwczesnej śmierci. Była magistrem filologii polskiej i klasycznej UAM w Poznaniu, przez wiele lat pracowała jako dziennikarka w publicznej stacji telewizyjnej TVP3 w Poznaniu.
Karina Wilhelmi: Flamenco
Podczas moich podróży nauczyłam się poznawać i doceniać zwyczaje i tradycje krajów, które mnie gościły. W konkretnym przypadku Hiszpanii, postanowiłam opowiedzieć Wam o jednej z najbardziej charakterystycznych i znanych tradycji tego wspaniałego kraju.
Karina Wilhelmi: Księżniczka i poeta
Dawno, dawno temu, w Krainie Fantazji, żyła sobie piękna księżniczka.
Karina Wilhelmi: Samotność
Wyglądała jak stara kaczka zagubiona w stadzie łabędzi. Znajdowała się w jednym z najpiękniejszych portów na świecie, ale uważała się za brzydką i bezużyteczną, i ukrywała się przed wzrokiem turystów.
Karina Wilhelmi: Przyjaźń
W pewnym domu mieszkał pająk o imieniu Teodor, który zawsze siedział w swoim kącie za fotelem. Pewnego dnia pająk, znudzony, postanowił wybrać się na długi spacer wokół domu, gdy nagle spotkał strasznego stwora, a jego małe oczy spotkały się z dwoma ogromnymi oczami. Stwór zaczął krzyczeć tak głośno, że aż zatrzęsła się podłoga. Teodor również […]
Karina Wilhelmi: Pożegnanie
Tego dnia niebo płakało łzami deszczu, a wszystko wokół stało się szare i pełne smutku. Drzewo zdało sobie sprawę, że coś je opuszcza i że nie może nic zrobić, aby to powstrzymać. Bezlitosny wiatr zabierał jego liście. Zrezygnowane i przekonane, że ich czas się skończył, liście nie próbowały się już nawet bronić.